“La cultura me salvó la vida”. Entrevista a Roberta Marrero, autora de El bebé verde

Hola, queeruñxs. ¿Sobreviviendo a las fiestas navideñas? Las paséis como las paséis, lo que sí podemos rascar en estas fechas es algo de tiempo para nuestra primera lectura de 2018: El bebé verde. En esta ocasión, en el primer post sobre la obra hemos podido conseguir una entrevista con la autora, Roberta Marrero, quien nos atendió majísima y encantadora a las preguntas que le planteamos.

 

¿La música, el arte y la cultura en general te ayudaron a desarrollarte como persona?

Boy George fue la primera persona que ahora llamamos “de género fluido” en mi vida. En el año 1983, tenía 11 años y verlo en televisión con el maquillaje, el sombrero, el vestido y todo lo demás me enseñó que el género no era en blanco y negro, que era en color. Boy George fue una puerta que se abrió a todo lo que aprendí después, del punk al feminismo, pasando por cientos y cientos de libros, discos….siempre he sido muy curiosa, la cultura me salvó y me sigue salvando la vida.

 

 ¿De qué manera la expresión artística te ha facilitado dejar fluir tu identidad?

El Arte tanto como espectador o como creadora te permite investigar muchas partes de ti y de lo que te rodea. La cultura es muy importante en la vida de una persona, o por lo menos debería serlo. Desde Beyoncé a Judith Butler, desde Star Wars a series de televisión como transparent, te conectan a cosas que no pensarías en la vida “real”. No hay que tenerle miedo al Arte, el fútbol es más elitista que la cultura por ejemplo. El Arte pertenece al pueblo.

 

¿Qué vertiente artística de las que cultivas te ha provocado mayor satisfacción?

Todas me aportan algo porque todas me permiten decir determinadas cosas de un modo concreto, no podría elegir una.

 

En “El bebé verde” citas a muchas figuras en las que te inspiraste. ¿Qué artistas/escritores/creadores trans reconoces ahora mismo en el panorama cultural?

Paul B. Preciado, Susan Stryker, Lucas Platero, la ya citada serie Transparent o una serie de youtube llamada Her story, la revista Candy, el show de Rupaul que entra dentro de la categoría trans porque trans-grede el género, la raza, la clase social, etc de muchas de sus participantes, Genesis P-Orridge, Laverne Cox, Anohni…

roberta marrero el bebe verde

¿Cómo se gestó el emotivo prólogo de Despentes? Ella misma comenta que fue tras visitar una exposición tuya, pero tenemos curiosidad sobre esa admiración mutua que se palpa en sus palabras.

El día que inauguraba esa expo de la que habla Virginie en el prólogo, recibí un mensaje suyo por Facebook, que estaba en Madrid presentando Vernon Subutex, que admiraba mi trabajo y que iba a pasar esa noche. Le contesté enseguida diciéndole que teoría King Kong me había cambiado la vida y que adoraba lo que hacía. Pasó con su mujer Tania por la expo y al día siguiente me volvió a escribir para decirme que mi trabajo le movía de un modo que solo lo hacía la literatura o la música, me atreví a pedirle que fuera la prologuista del Bebé verde y aceptó. Virginie es una de las intelectuales más importante del siglo XXI, vive en el mundo real, lo conoce y lo disecciones con precisión. Es un lujo que exista, que nos ilumine y conocerla.

 

¿Qué acogida está recibiendo “El bebé verde”? ¿Estás recibiendo mucho feedback por parte de colectivos o personas que han logrado salir reforzadas de un devenir vital complicado como trans?

Esa es la pregunta del millón. Me ha escrito gente trans pero no son como mayoría. Me escribe gente que empatiza con mi vivencia como “el otro” porque ellos y ellas también lo han sido por motivos varios. Gente que ha sufrido abusos sexuales de pequeños, bullying por ser gorditos, gays, lesbianas o gente cis hetero que también sintieron en su niñez la soledad o el ostracismo. Parece que la infancia es un lugar oscuro para mucha gente. Es bonito ver que les aportas armas para entender las cosas que le pasaron.

 

Este es el último post del blog en el año 2017. La semana que viene -o el año que viene, según os apetezca verlo- publicaremos un artículo sobre el contexto del libro y su temática, y antes del encuentro del 17 de enero a las 19h, compartiremos nuestra propuesta de puntos clave para el debate.

Os deseamos un comienzo de año muy gay en el sentido etimológico de la palabra 😀 Comencemos 2018 con lo que más nos gusta: compartiendo y disfrutando juntxs de cultura diversa e inclusiva. ¡Brindamos con libros!

Encontrando o punto á fresca rosa

Último encontro de 2017 e terceiro do ano buscando o punto ás nosas lecturas mensuais. Desta vez repasamos Ten o seu punto a fresca rosa, de María Xosé Queizán, una novela que a case todxs nos engaiolou, máis con certas opinións confrontadas… Porque se algo hai no Queeruña é variedade, e así as relecturas dos libros fanse aínda máis interesantes!

A maioría coincidimos en que a novela, que maxistralmente se recrea na descripción de personaxes e lugares, perde precisamente certo “punto” de cara á metade da trama, e mesmo seméllanos que a historia acaba resolvéndose dun xeito excesivamente apresurado. Sen ánimo de facer spoiler, incluso discrepamos na idoneidade da personaxe que Queizán escolleu como asasina.

FullSizeRender.jpg

No global, consideramos a obra unha clara manifestación de intencións políticas por parte da autora, quen a través das personalidades que nos vai presentando achega conceptos inicialmente contrapostos, e a propia fraxilidade da liña divisoria entre ambas ideas: rico-pobre, tolemia-cordura, moral-inmoral… Semellounos que foi primeiro a creación das personaxes e logo a propia trama: cada quen representa un valor e unha idea que desmonta -especialmente no caso dos homes e mesmo da masculinización de Petra-.

Gustounos o punto de que as relacións entre lesbianas non estaban vistas desde a dulcificación, e que tamén reflectían as relacións de poder que son nota común en toda a novela. A maiores, encantáronnos as pasaxes nas que narra o sexo entre a parella protagonista. Neste senso, pareceunos sublime a presentación da primeira personaxe, cunha sexualidade vivida… E como a obra vai mudando mesmo de xénero literario cara o de novela negra. Aí o deixamos para non soltar spoiler ningún.

En definitiva, coincidimos en que o libro perde forza nalgunha parte, pero trátase dunha obra que recomendamos en case todos os clubs de lectura pola escolma que fai de cuestións sociopolíticas -riqueza económica e moral, abusos, feminismo, empoderamento, masculinidades…- dunha época e lugares concretos, os anos oitenta en Vigo, pero perfectamente asimilables e discutibles a día de hoxe.

IMG_9746

Doutra banda, no encontro de onte tivemos a sorte de compartir uns minutiños con Martín, unha das cabezas do fanzine cultural trans Fight the Cis-tem, que actualmente está a recoller achegas creativas, coa intención de expresarse artisticamente, para publicar o seu primeiro número de cara a febreiro de 2018.

IMG_9750

Isto é todo ata o 17 de xaneiro ás 19h na biblioteca do Ágora, queeridxs queeruñxs, cando comentaremos El bebé verde, obra ilustrada precisamente sobre temática trans. Bo comezo de ano e boas festas entre libros e activismo LGTBI+!

E terá o seu punto a fresca rosa?

Boas, queeruñxs! Só falla unha semaniña e un día para o noso último encontro de 2017 para poñer en común a terceira lectura do curso: Ten o seu punto a fresca rosa, de María Xosé Queizán. Nestas semanas estivemos falando da autora e da novela, e agora toca propoñer unha serie de cuestións para fiar o noso debate do mes.

Tras o encontro do 20 de decembro ás 19h -e posterior caña de Nadal e bos desexos de comezo de ano- contaremos coa presenza da rapazada que leva o fanzine centrado en transexualidade Fight The Cis-Tem. Virán a coñecernos, falar do seu fanzine e compartir a súa visión de cara a nosa vindeira lectura: El bebé verde.

Club de lectura LGTB Ten o seu pounto a fresca rosa

  • Cantas protagonistas considerades que hai na obra? Maria Xosé Queizán preséntanos a tres, pero, non semella que hai máis mulleres con moita voz propia na novela?
  • Cal é a visión do lesbianismo que tiramos? Pensades que é singular o tratamento da afectividade entre mulleres nesta novela, especialmente dentro da literatura galega?
  • Que visión dos corpos,especialmente os femininos, nos achega Queizán?
  • Como valorades os ideais de relación reflectidos na novela? Hai romances homosexuais e heterosexuais con altas doses de toxicidade…
  • Mudaron algo as preocupacións sobre sexualidade, normas sociais ou visibilidade desde os anos oitenta -nos que está ambientada a novela- ata o día de hoxe?

Estas e outras preguntas terán contestacións diversas e enriquecedoras nuns días. Vémonos nas redes e na biblioteca do Ágora en oito días!

Unha novela fresquísima para decembro

Como imos, queeruñxs? Seguro que moitxs case rematando a nosa vindeira lectura, Ten o seu punto a fresca rosa. As páxinas da novela pasan sen darnos conta con este trepidante relato ambientado no Vigo dos anos oitenta, cunha maxistral descrición dos espazos e as paisaxes.

Esta novela, antepenúltima das publicadas pola autora, fía as vidas de tres mulleres e do seu universo próximo, no que ningunha personaxe secundaria resulta accesoria. En canto ás protagonistas, Queizán foi quen de representar personalidades de distintas idades, condicións socioeconómicas e de diversas sexualidades, das que mesmo co libro xa pechado poderíamos considerar os pareceres delas respecto a case calquera tema. Tal é a maxistral labor de María Xosé Queizán na elaboración da psicoloxía de cada voz que rexistra na súa obra.

Ten o seu punto a fresca rosa

Xa faláramos no post anterior do interese de Queizán en deixar pegada de cuestións de xénero e do feminismo na súa obra. Ten o seu punto a fresca rosa pode ser a meirande mostra destes aspectos, pois as protagonistas poñen enriba da mesa a maternidade, o autodescubrimento do corpo, a sexualidade e a liberación da muller nos anos oitenta. Temas, todos eles, que desde esa visión en retrospectiva aínda teñen vixencia. Aínda a día de hoxe presentan diversos enfoques que de seguro trataremos no encontro do mércores 20 de decembro.

Non queremos adiantar moito máis da obra, que os spoilers saen a nadiña! A poucas páxinas estamos abrindo desenlaces das tramas amosadas por Queizán… Así que teredes que agardar a que na vindeira semana compartamos unha proposta de temas para debatir e poñer en común esta novela que parece que nos está engaiolando a todxs! Chiámonos no Twitter? 😉

Ten o seu punto María Xosé Queizán

Boas, queeruñxs! Xa estamos coa nosa terceira lectura do curso, Ten o seu punto a fresca rosa, de María Xosé Queizán, viguesa do 39 e catedrática de Lingua e Literatura Galega. Hoxe imos falar da autora, unha das escritoras contemporáneas máis relevantes das letras galegas en case todos os xéneros literarias: novela, ensaio -de marcado carácter feminista-, poesía, teatro e cinema. Ademais, é columnista habitual de medios coma Praza Pública.

Entre os recoñecementos que obtivo na súa carreira, recibiu o Premio da Xunta de Galicia polo guión de cinema Prisciliano e quedou coma finalista do Premio Álvaro Cunqueiro pola obra teatral Antígona ou a forza do sangue. E falando de recoñecementos, en 2011 rexeitou entrar na Academia Galega da Lingua “por predominar o imaxinario masculino”.

Preocupada pola equidade de xénero, a maternidade, o mito do amor romántico e a visión androcéntrica na sociedade, Queizán participou activamente na discusión destas cuestións como codirectora do grupo teatral Feministas Independentes Galegas (FIGA) e como promotora da revista A festa da palabra silenciada.

Maria-Xose-Queizan_EDIIMA20130617_0432_4
Estas inquedanzas atópanse naturalmente reflectidas na súa obra, como xa estamos a comprobar na novela que temos entre mans -antepenúltimo libro en prosa da súa carreira ata o momento, por certo-. Desde logo, o papel da muller na sociedade e, sobre todo, unha revolucionaria visión da sexualidade nas nosas letras -especialmente no tratamento do lesbianismo e mesmo da transexualidade- serán puntos chave que tratemos no debate do vindeiro 20 de decembro. Será unha boa ocasión para debatir a relevancia dunha autora que de seguro moitxs temos estudado no currículo escolar.

Na vindeira semana, festivos mediantes, publicaremos un artigo sobre o contexto -e o porqué do título- de Ten o seu punto a fresca rosa, para, unha semana antes do encontro, publicar a nosa proposta de temas de cara ó debate -e cañas posteriores- do 20 de decembro. Lembra que podes seguir novidades de cultura LGTB no noso Twitter, onde xa estamos compartindo información sobre as representacións teatrais de temática LGTB que terán lugar nestes días na Queeruña. Vémonos na rede e nos teatros!

Queridos esquecidos: encontro sobre “Querido Eduardo”

Moi boas, queeruñxs! Onte tivemos o noso encontro sobre Querido Eduardo, a correspondencia de Suárez Picallo con Blanco Amor, e coma sempre, o debate suscitou temas moi interesantes e relecturas que ampliaron o noso disfrute do libro.

Ben é certo que unha parte da crew queeruña agardabamos unhas cartas onde pesara máis a condición sexual destas dúas personaxes chave na historia cultural e política de Galicia, pero coma sinalamos entre as voces que gustaron da obra, recolle relatos da invisibilidade: a invisibilidade da diversidade sexual deles dous e a invisibilidade desta parte do noso pasado histórico,  ese que descoñecemos e que sempre lemos desde a óptica española. A propósito disto, preguntábamos se ese descoñecemento era premeditado por parte da docencia, ou se, coma no noso caso, é porque os relatos que saen á luz sempre son os normativos, e chegar ós outsiders sempre é un exercicio de pescuda.

Querido eduardo 01

Comezamos moi forte coa introducción maxistral de Antón Lopo, que en realidade é onde se sintetiza toda a esencia LGTBI da obra e da relación deles dous. Sinalamos que nos fallaba certo contexto nese sentido, pero tamén concluímos que o libro non quería cumprir esa misión, senón ser máis ben un obxecto documental. Ignorábamos esa lectura galega dos anos previos á Guerra Civil, da cantidade de asasinatos acontecidos só en Galicia, ou mesmo as críticas que os seus coetáneos lle fendían a Castelao, de quen por certo extraemos que igual a mulller era tan brillante coma el, só que a historia, como xa sabemos, acostuma a esquecer ás figuras femininas.

Sobre as cartas, pensamos que eran todas moi semellantes, e que botabamos en falla a réplica de Blanco Amor. As nosas favoritas están contra o final do libro, onde xa se recolle unha visión madura dun Suárez Picallo que ve a súa hora final chegar e que lanza unha mensaxe de amor profundo e tenro a Blanco Amor -“Tendrás la mitad de todo”-. Isto derivou en poner en común a existencia de relatos LGTB vistos desde a madurez, xa que o que levamos lido no curso pasado sempre estaba enfocado nunha óptica de xuventude, salvo o caso da obra de Luisgé, El amor del revés, onde si atopamos unha memoria máis recente desde a madurez, se ben non é o eixo desta novela.

querido eduardo 02

Tras o encontro, xa podedes adivinar que tocou a caña de rigor, na que falamos de visibilidade, Dulceida e folklóricas, entre outras cousiñas máis prosaicas. Quedamos en vernos de novo no 20 de decembro ás 19h, deleitándonos namentres con Ten o seu punto a fresca rosa, de María Xosé Queizán, a quen agardamos ter na Coruña en breves. Seguiremos informando… Nun vindeiro post, falaremos da autora, da importancia da novela e propoñeremos, coma sempre, unhas liñas para reflexionar no encontro. Deica loguiño!

Eixos de lectura de “Querido Eduardo”

Moi boas, queeruñxs! A falla dunha semana para vernos de novo, seguimos nestes lares preparando o noso encontró sobre as cartas de Suárez Picallo a Blanco Amor.

Hoxe queremos traervos a nosa proposta de eixos de lectura, de cara a comentar isto e moito máis no vindeiro 15 de novembro ás 19h na biblioteca do Ágora.

  • Visibilidade: a nosa teima. Contades as ocasións nas que Suárez Picallo explicita a súa orientación sexual?
  • Visibilidade, segunda parte: coñecíades a homosexualidade destas dúas figuras da literatura e a política galegas? Por que pensades que case non se sabe da súa orientación sexual, a pesar de que as súas biografías forman parte do currículo de estudos en Galicia?
  • O exilio político, cando o persoal é político: pensades que no exilio ambos tiveron ocasión de liberar a súa sexualidade?
  • O estigma: que estigma pensades que pesou máis nas súas historias: o da homosexualidade ou o a ideoloxía política?
  • A pluma do que manexa a pluma: na introducción critícase o amaneiramento de Lorca e fálase dos últimos anos de Blanco amor como “un vello marica”. Ata que punto a súa pluma homosexual afectou á súa pluma literaria?

Isto é todo por hoxe, lembra reservar un anaquiño de tempo tras o encontró para tomar as cañas post-lectura 😉

Queridos Eduardo Blanco Amor e Ramón Suárez Picallo

Moi boas, queeruñxs! Como estamos de Samaín imos aproveitar para sacar da tumba a dous mortiños máis vivos que nunca, porque centran a nosa vindeira lectura do mércores 15 de novembro ás 19h: Eduardo Blanco Amor e Ramón Suárez Picallo, protagonistas da recopilación epistolar que estamos a ler: Querido Eduardo.

Hoxe traémosvos un breve resumo da vida destas dúas personaxes chave na historia política e cultural de Galicia na época previa e posterior á Guerra Civil. Dunha banda, Ramón Suárez Picallo, político que caeu no exilio, ó igual que Blanco Amor, foi un dos impulsores da campaña do Estatuto Galego de Autonomía, e autor dos primeiros textos de reivindicación LGTB, segundo explica Antón Lopo, quen fixo a escolma das cartas. Eduardo Blanco Amor, pola súa parte, escribiu unha das grandes obras da literatura galega, A Esmorgaque revisamos no ano pasado-, e foi unha das voces do galeguismo no exilio desde o seu traballo coma xornalista.

2016062817322862769

O libro reflicte, a través das súas cartas, os momentos máis importantes do século XX en Galicia: a segunda república, o nacemento das cortes constituíntes, a elección de Suárez Picallo como deputado por unha ampla marte, a aprobación do Estatuto de Autonomía de Galicia, o golpe militar de 1936 e o papel activo das dúas personaxes como creadores das milicias galegas e a fronte de Barcelona.

Esta escolma de 25 cartas, que por certo, podedes atopar no arquivo Blanco Amor da Biblioteca da Deputación de Ourense, foi publicada hai un ano pola editorial Chan da Pólvora, especializada en poesía, e que con este libro inicia a colección Rabo de Euga, coa pretensión de difundir documentos entrópicos do xénero poético. Grazas á labor da editora, e persoalmente, na de Antón Lopo, atopamos un documento que subliña a homosexualidade das dúas figuras ilustres do galeguismo, e por iso recomendámosvos tamén unha revisión ós títulos que publican e máis esta entrevista ó propio Anton Lopo, na que explica o nacemento de Chan da Pólvora.

Por agora isto é todo sobre os “autores” da obra que estamos a revisar e máis sobre a editorial, que moitas veces, coma no caso de Dos Bigotes, é tan protagonista como quen firma a obra, as personaxes ou a trama. Vémonos nestes lares na vindeira semana cunha proposta de eixes de debate de cara ó 15 de novembro. Lembra que tamén estamos no Twitter como @clubqueerunha difundindo información sobre cultura LGTB.

Un funeral y dieciocho queeruñxs

La semana pasada celebramos nuestro primer encuentro del curso 2017/2018 del club de lectura LGTB Queeruña con llenazo total: dieciocho personas nos juntamos en el rincón de clubs de la biblioteca del Ágora para comentar nuestro parecer sobre Fun Home, una de las obras más conocidas de la cultura LGTB, escrita y dibujada por Alison Bechdel.

Queerunha fun home (4)Tras explicar las dos sencillas normas de la biblia de Queeruña -los libros se devuelven en el día del encuentro para evitar sanciones a otros clubs y la obligatoriedad de las cañas tras el encuentro mensual-, nos presentamos y comenzamos una primera ronda de impresiones, porque desde luego, Fun Home tiene mucho de donde tirar.

Primeramente, para lxs queeruñxs que repetíamos este curso fue inevitable establecer pararelismo con otras obras autobiográficas revisadas durante el año anteriorEl amor del revés, Para acabar con Eddy Bellegueule, ¿Por qué ser feliz cuando puedes ser normal?…- y observar de nuevo el peso de la memoria personal y los sentimientos en las obras que hemos leído. El descubrimiento, el reconocimiento de la orientación sexual y la salida del armario en distintos ámbitos son hilos conductores de muchas de las historias que hemos tocado.

En el caso de Fun Home, analizamos si la visión de uno de los protagonistas, el padre de Alison, no estaría dulcificada o distorsionada por la motivación redentora que la llevó a publicar la novela gráfica. Pasamos por distintas etapas con este personaje, aunque hubo quien no empatizó en absoluto con él: desde el odio por su carácter egoísta y maltratador, cierta ternura cuando logra conectar más con su hija gracias a la vía intelectual… ¿Era un hombre amargado o realmente hacía lo que le daba la gana con sus amantes jóvenes? Quienes, por cierto, normalmente alumnos o empleados a su servicio, lo cual nos llevó a plantearnos si hacía abuso de poder al establecer esas relaciones.

Sobre esta conexión intelectual que destacamos, concluimos que esas historias que padre e hija compartían no eran más que relatos que previamente ya habían contado sus historias: la intencionalidad del padre recomendándole Colette a Alison o el propio mito de Dédalo hilando todo el cómic de principio a fin.

Queerunha fun home (1)

Ese teatro intelectual y ornamental en el que vivía toda la familia por designio del padre también nos provocó reacciones diversas: desde considerarlo la vía de escape por la que él canalizaba sus frustraciones hasta la puesta en escena de una apariencia que ocultaba su homosexualidad, algo terrible que no quedaba bien de cara a la galería.

Este último punto suscitó debate en torno a una cuestión que no se traza en el libro, y es la posibilidad de que el matrimonio formado por sus padres tuviese establecido algún tipo de pacto, y que tal vez estábamos viendo la situación desde una imagen normativa: ¿Cómo podría ser feliz viviendo dentro del armario, sin expresar abiertamente e incluso de manera activista sus afectos, como hacía su hija?

Sin ánimo de hacer spoiler, nos preguntamos si la muerte del padre fue o no un suicidio, si bien la mayor parte de queeruñxs nos decantábamos por que sí lo fue: el divorcio, la salida del armario de su hija, cómo toda esa vida perfecta que había montado se venía abajo… Dentro de todo el teatro que había hecho con su vida, en el que la casa era el escenario en el que discurrían los actores que él había elegido -con sus espacios asignados: la mujer en su habitación de costura y él en su imponente despacho con biblioteca-, hasta su fallecimiento parece, como apunta Alison Bechdel, el acto final de la obra.

FullSizeRender

Así acaban los encuentros Queeruña, como bien sabéis 😉 Ya con Querido Eduardo en la mano, quedamos para el 15 de noviembre a las 19h en la biblioteca del Ágora. La próxima semana publicaremos una ficha sobre el libro y los autores de los que habla esta colección epistolar, y en dos semanas, nuestra propuesta de ejes de debate. ¡Hasta el siguiente post!

Propuestas de debate para “Fun Home”

¡Solo queda una semana para nuestro primer encuentro del curso! Además de ver nuestros bellos rostros, conocer a nuevas incorporaciones y darnos a la bebida, pondremos en común nuestras lecturas -y relecturas, en muchos casos- de Fun Home, de Alison Bechdel.

funhomeportada-610x294

Tanto si estáis en las últimas páginas como degustando esos posos que deja en la cabeza una buena lectura, os proponemos nuestros ejes de debate para tratar estos y otros asuntos que puedan salir en la conversación:

  • Asunción de orientación sexual: ¿La viven de la misma manera Alison y su padre? ¿Qué diferencias percibís?
  • Formación de la identidad sexual: en una época previa a internet, ¿de qué manera reconocerse en una cultura que discurre por los bordes de lo normativo? En el caso de Alison, la lectura cobra un peso importante. ¿Y para vosotrxs?
  • Memorias de la memoria: el género autobiográfico y el recuerdo del descubrimiento de la sexualidad sigue siendo una gran temática en la cultura LGTB. De lo que llevamos leído hasta la fecha (El amor del revés, Para acabar con Eddy Bellegueule, ¿Por qué ser feliz cuando puede ser normal?)… ¿cuál es vuestro favorito? ¿Qué tono predomina?
  • La representación del género: ¿de qué manera el padre de Alison intenta reforzar la feminidad de Alison a través de la ropa, sus gestos o incluso su habitación?

Estas y otras cuestiones serán debidamente tratadas en una semanita, y como siempre, publicaremos la crónica con nuestras conclusiones tras el encuentro. ¿Contamos contigo? ¿Nos hemos dejado algo? Escríbenos en comentarios o en nuestra cuenta de Twitter @clubqueerunha.