Como non íamos activar o noso Grindr Bibliotecario cunha das mellores novelas gráficas destes últimos anos? “Lo que más me gusta son los monstruos” é a primeira (e, esperemos, non única!) obra de Emil Ferris, unha autora estadounidense que foi toda unha revelación, e que ten unha historia ben especial.
No ano 2001 a autora, que daquela tiña 40 anos, contraeu a febre do Nilo Occidental pola picadura dun mosquito, quedando totalmente paralizada de cintura para abaixo e perdendo tamén o movemento da súa man dereita. Mentres se recuperaba da parálise, Ferris comezou a dar forma a esta novela gráfica, que aínda que primeiro foi rexeitada por cerca de 50 editoriais, cando por fin foi publicada no ano 2017 tivo un gran éxito entre a crítica e o público, gañando varios premios entre o que se atopa un dos máis prestixiosos no mundo do cómic: o Premio Eisner (levou os galardóns de Mellor álbum gráfico, mellor guionista/ debuxante e Mellor colorista).
Esta novela gráfica conta unha historia sobre os monstros reais e imaxinarios que aparecen no caderno dunha nena freak que quere ser unha detective-lobo. A través da súa propia interacción con ela mesma e cos demais, afondarase na psicoloxía humana, a sexualidade e a súa homosexualidade, a guerra… e o secreto mellor gardado do seu vecindario. O libro ten a forma dun caderno de espiral, o caderno da protagonista, e as súas ilustracións están feitas unicamente con bolígrafos.
Emil Ferris denúdase neste cómic para ofrecernos unha obra con tinturas autobiográficas a nivel emocional, onde a protagonista é unha proxección da propia autora. Aos comezos da súa vida considerouse lesbiana, para logo definirse como bisexual. Ademais, Emil Ferris nunca se sentiu muller, de pequena aterráballe esa idea. Prefire non pensar nela mesma en termos de xénero, xa que considera que é moi reducionista. Por iso, imaxínase coma un monstro. Entón non é casualidade que os dous únicos personaxes homosexuais da obra estean representados como monstros: a protagonista aparece coma unha nena-lobo, e o seu amigo Franklin é unha representación de Frankenstein.
Logo de afondar un pouco nesta obra, activamos o noso Grindr Bibliotecario para ver se hai semellanzas con outras obras do catálogo e…
Match! Match! Match!
Seica temos moitas outras novelas gráficas lóbregas onde os seus protagonistas LGTB viven nun mundo de monstros. Ás veces, literalmente, pero de cando en cando tamén atopamos monstros agochados entre a xente: monstros de carne e óso. Noutras tantas ocasións, os monstros están dentro de nós, son as nosas inseguridades corroéndonos por dentro.
Se queres confirmar o teu match con algunha destas obras, preme no título para ver a sinopse no noso catálogo. Alí tamén verás a súa ubicación e dispoñibilidade, para que poidas ter un encontro ca novela gráfica que elixas e, quen sabe… Igual a cita resulta perfecta e quedas con ganas de mais!
Gústache pasar o tempo lendo unha boa novela? Pois le con atención este post porque hoxe traémosvos as novas incorporacións ao catálogo das nosas Bibliotecas Muncipais, de narrativa para adultos e de temática LGTB. Hai novelas de diferentes xéneros para todos os gustos e que agardamos vos gusten tanto como a nós.
Con el amor bastaba, Máximo Huerta. Unha emocionante novela de vida cotiá que pon o foco na única vía de salvación fronte aos desencontros e as diferenzas, o amor.
Calypso, David Sedaris. Colección de relatos cómicos onde o paso do tempo, o aburguesamento involuntario e, sobre todo, a familia, protagonizan esta serie de historias nas que o propio Sedaris fai de voz e personaxe principal.
La cresta de Ilión, Cristina Rivera Garza. Novela rompedora e de intriga que aborda a identidade e o xénero. A autora disecciona os efectos da violencia e explora os límites do real.
Frankissstein: una historia de amor, Jeanette Winterson. Novela de ciencia ficción, que che leva a unha viaxe no tempo divertidísimo e agudo con Frankenstein, alter ego actuais mergullados no mundo da intelixencia artificial, a criogenia e os robots sexuais.
Niña, mujer, otras, Bernardine Evaristo. Novela da vida cotiá composta por historias independentes, pero entrelazadas entre si e protagonizadas por doce mulleres de diferentes xeracións, clases sociais, ideoloxías, sexualidades e identidades.
Encuéntrame, André Aciman. Para os que leron a primeira parte “Llámame por tu nombre” do autor. Esta novela romántica é a continuación da mesma, e segue a vida de Samuel, o seu fillo Elio e Oliver.
Reina, ELizabeth Duval. Primeiras memorias en España dunha muller da xeración Z que aos 19 anos xa é un referente da poesía e do activismo.
Las malas, Camila Sosa Villada. A autora constrúe un texto autobiográfico ‘ trans’ sen remilgos sobre os seus anos salvaxes.
Boulder, Eva Baltasar. Continuación de “Permafrost” , na que agora a relación entre as dúas mulleres e estable e duradeira. O tema que aborda, é a maternidade e a disgregación da parella vinculada ao nacemento dun fillo.
Xa sabes que se hai algunha do teu interés, soamente debes clicar enriba do título para coñecer a súa sinopse, datos bibliográficos e ubicación para ver en qué biblioteca está dispoñible e así levala en préstamo e comezar a disfrutar dela.
Este Nadal, como todos os anos, as Bibliotecas Municipais da Coruña vimos de elaborar unha guía cunha morea de suxestións de libros para agasallar a quen máis o desexedes trátase da Guía de Nadal Historias de Regalo 2020. Son recomendacións para todas as idades, dende os pequenos e pequenas da casa ata a xente adulta.
Neste post queremos destacar a proposta que facemos dentro da sección LGTB e feminismos, que xa é habitual na guía de Nadal:
Permaxeo, Eva Baltasar. Novela da vida cotiá para adultos onde a protagonista coas súas dúbidas, presións externas e un remuiño de emocións fan que se sinta soa e incomprendida nun mundo no que non encaixa.
SuperUlex, Susana Sanchez Arís. Novela xuvenil dos superheroes da vida, tras pasar por unha leucemia e incorporarse de novo ao instituto, a protagonista, decide utilizar os seus superpoderes para combater a favor das boas causas. Porén, ela tamén está á procura da súa identidade.
Oliver Button é unha nena, Tomie de Paola. Conto vermello para nenos e nenas de 6 a 8 anos, un clásico que, dende a emoción e a sensibilidade, anima á autoafirmación e á empatía fronte aos estereotipos e á incomprensión.
Elisa e Marcela, Xulia Vicente. Cómic galego de adultos que narra a historia de amor e valentía de Elisa e Marcela, as galegas que protagonizaron un escándalo a comezos do S. XX tras casarse pola igrexa.
Superbollo contra la L.E.F.A, VV. AA. Cómic hispano de adultos colaborativo e escrito polo colectivo Parole de Queer. A novela gráfica aprópiase da estética de Superman para reverter o rol clásico do superheroe desde o feminismo e o queer.
Entre donas, VV. AA. Conto da vida cotiá para adultos que reúne dez relatos doutras tantas escritoras galegas actuais, diversas en estilo narrativo ou experiencias, pero que coinciden en tomar a palabra e falar con voz propia, colocando as mulleres no centro da historia.
Se tedes interés en algún deles clica enriba do título para acceder ao documento no noso catálogo e ver todos os datos do mesmo. E se queres coñecer todos os demais materiais que recomendamos para agasallar, pincha no seguinte enlace e accederás á guía completa, onde os atoparás clasificados por idades: ENLACE Á GUÍA DE NADAL HISTORIAS DE REGALO 2020.
Unha marabillosa guía con unha gran cantidade de historias para ler, ver e escoitar e para todos os gustos e públicos.
Se che gusta o cómic non deixes de ler este post, xa que traemos as últimas novidades en cómics LGTB para o público adulto e que de seguro che encantarán.
Cómic galego
O derradeiro libro de Emma Olsen, Pablo Prado. A escritora norteamericana Emma Olsen, regresa ao seu pobo natal para afrontar os seus últimos meses de vida afectada por unha enfermidade terminal. Dedicará o tempo que lle queda a escribir un libro.
Cómic hispano
Tal cual, David Ramírez. O autor fala con moita tenrura e humor da vida cotiá dunha parella homosexual.
Dolores y Lolo, Mamen Moreu. Dores, unha viúva chapada á antiga, verá con espasmo como a súa neta Lolo, que agora vive con ela, bisexual, poliamorosa e vegana, revoluciona a súa casa.
Residencia de estudiantes, Susanna Martín Segarra. Retrata un dos períodos que máis marcaron a historia cultural deste país, o encontro de Dalí, Lorca e Buñuel na Residencia de Estudantes de Madrid en 1919.
Espuma, Ingrid Chabbert. Dúas mozas terán que recompoñerse e loitar contra a dor ante a perda dun ansiado bebé.
Tamara de Lempicka, Virginie Greiner. A pintora Tamara de Lempicka é unha das artistas máis destacadas da capital. Muller con talento e carácter, liberal e abertamente bisexual, pasa as súas noites nos famosos cabarets dos tolos anos vinte, en busca de inspiración, compradores, modelos ou amores dunha noite.
El beso número 8, Colleen AF Venable. Relata unha historia enxeñosa e conmovedora acerca da amizade, a relixión, a sexualidade e os segredos que se gardan ata nas mellores familias.
Género Queer : una autobiografía, Maia Kobabe. A autora narra nesta catártica autobiografía o que significa ser non binario e asexual, a viaxe ata descubrir a súa verdadeira identidade.
Vecinos distantes, Tsuta Suzuki. Relata un romance cun protagonista adulto e rico en matices, disposto a loitar por unha segunda oportunidade, despois de 10 anos.
Que vos parecen as novidades? Se che interesa algunha podes clicar no título de cada unha delas e lévache directamente ao documento para ver todos os datos dos mesmos e a súa ubicación nas nosas bibliotecas da rede. Botádelles un ollo!
Dende as bibliotecas municipais da Coruña compartimos con vós as novas incorporacións ao catálogo de temática LGTB, para o público infantil e xuvenil.
Atoparedes algún conto para as crianzas da casa e algún que outro cómic e narrativa xuvenil, xa para os máis maiores.
Se che interesa algún, non dubides en clicar máis abaixo enriba do título de cada un deles para ver se está dispoñible e así levalo en préstamo, ademais de poder consultar a súa sinopse, signatura e a biblioteca onde se atopa.
Érase una vez dos princesas, Katie O´Neill. Cómic para nenos e nenas de 9 a 11 anos onde acompañarán ás protagonistas nunha volta de torca aos contos de fadas clásicos que derruba un a un os clichés do xénero.
Soy, Florencia del Campo. Libro para nenos e nenas de 12 a 14 anos que narra o paso á vida adulta e o descubrimento da propia identidade.
La versión de Eric, Nando López. Novela xuvenil de intriga e misterio gañadora do Premio Gran Angular 2020, na que o protagonista se verá envolto na confesión dun crime.
Tocar el cielo, Haizea M. Zubieta. Unha historia de fantasía xuvenil urbana repleta de acción, vampiros que trata a diversidade sexual das personaxes.
O poder ten a capacidade de manifestarse en cantas formas desexa e a narración biográfica de María Reimóndez no relato A esencia da cidade lévanos, queiramos ou non, a un cara a cara con aqueles convulsos anos de sufrimento de constantes violencias silenciosas e silenciadas que, non obstante, retumbaban a máis non poder nos corpos de quen as padecemos. Un longo percorrido persoal cheo de asaltos e invasións socialmente aceptados que van conformando as nosas circunstancias, as nosas fronteiras e marcas que, como di a autora, son o mapa dos nosos corpos. E os corpos, di, son cidades.
Dentro da iniciativa #DesconfinarALingua que estamos promovendo na Rede de bibliotecas co gallo das Letras Galegas 2020, organizamos co noso club irmán O cuarto propio (de lecturas feministas) un encontro virtual en zoom con María Reimóndez en torno ao seu relato A esencia da cidade, de descarga libre e gratuíta na web de Xerais.
Unha oportunidade para falar desta e doutras obras de Reimóndez, autora galega e feminista que desconfina a lingua para ampliar as marxes e dar voz a personaxes coas que volve contar as historias que nos malcontaron antes. Unha sorte de escrita e de autora que tamén nutren o universo LGTB e contribúen aos nosos necesarios logros colectivos de converter o insulto en algo bonito e de identificar de xeito claro quen exerce a opresión e a violencia deixando xa de paso de revitimizar as vítimas. Unhas cuestións reivindicadas tamén o próximo 17 de maio polo Día internacional contra a homobofia, a bifobia e a transfobia.
Como anticipo ao encontro, que será o xoves 14 de maio ás 18h a través da plataforma zoom, e para ir abrindo o debate, María Reimóndez respóndenos a unhas cuestións que lle plantexamos. Recorda: para participar no encontro escribe a bibliotecas@coruna.es e darémosche as credenciais para conectarte.
– – – – – – –
Por que escribes?
A resposta curta, porque me divirto. A resposta longa, porque creo que é un xeito máis de intervir na sociedade, de crear mundos ou de botar luz sobre os que están ao noso arredor.
É difícil publicar?
Non son eu precisamente quen deba avaliar isto, dado que en xeral tiven sempre editoras e editores tremendamente receptivos ao que escribo, xente sen a cal sería imposible facer o que eu fago. Penso aquí en especial en Manolo Bragado, que apostou polo Ciclo dos elementos, un proxecto que, cando llo contei por primeira vez debeu de pensar que ía bébeda. Tamén en Fran Alonso.
Mais dito isto, si sei que para as mulleres, sobre todo para as que escribimos dende o incómodo, non é doado que nos abran a porta. Primeiro, porque hai un nesgo lector moi grande en xeral con respecto ás lecturas que temos como referentes. Dado que aí o principal son homes que falan de certas cousas, cando unha pon no centro do relato outras voces ou estéticas, é difícil que reciba valoración e recoñecemento. Isto nótase moito no tema dos premios de narrativa, en como se segue pensado que un personaxe masculino fala do universal e un feminino do particular.
Os editores (en masculino intencional) beben dese canon patriarcal, e isto é unha dificultade. De feito a primeira vez que fun a unha editorial, e non vou dicir o nome porque a persoa protagonista destes feitos non segue nela, un señor editor permitiuse, cando me neguei a cambiar a novela que lle presentara para que os personaxes masculinos tivesen centralidade (eran todos secundarios), literalmente berrarme e dicirme unhas cousas que non son dignas nin de deixarse por escrito. Basicamente me chamou parva e, nun contexto profesional no que eu agardaba un trato profesional, me tratou con total violencia. Lembro saír do despacho, onde me dediquei a argumentar entre os seus literais berros, e chorar no medio da rúa da rabia e da frustración. Porque estaba certa de que se fose un señor de 40 anos nunca na vida me falaría así.
Polo tanto, que a min agora non me pasen este tipo de agresións no mundo editorial porque teño unha certa idade e unha certa visibilidade, non quere dicir que non lles estean pasando a outras compañeiras. Queda moito que traballar.
A túa inspiración parte do mesmo sitio cando escribes poesía, ensaio ou narrativa?
Si, parte do que eu chamo a ira produtiva. A necesidade de explorar aquelas cousas que me proen, que me parecen inxustas ou que me parecen valentes e invisibilizadas. Creo que a ira é unha emoción que está por explorar e que só dela pode abrollar un amor xusto, sen edulcoración e romanticismos. Dá para moito falar isto pero creo que nas mulleres a ira ten moi mala fama e eu estou emperrada en quitarlla. A teoría feminista das emocións é unha ferramenta marabillosa para facelo.
Lingua e queer. Cal é a relación?
Para min a relación está máis no campo da lingua e os feminismos, dentro dos cales enmarco o queer. As teorías queer sen enfoque feminista son fondamente problemáticas (e poderiamos dicir que viceversa). É novamente un espazo de pensamento crítico moi vizoso. As escritoras feministas violentamos moitas veces as convencións patriarcais da lingua, polo tanto convertémonos en queer no sentido de estrañas e alleantes. Por outra banda, as teorías queer explotan as identidades binarias e retroalimentan esa procura dunha linguaxe “dinamiteira” (“da fala”, como se describía a María Mariño, unha das poucas homenaxeadas nas Letras Galegas). Se o vemos dende outra óptica, okupar o espazo político da lingua galega é poñer en cuestión permanentemente o poder, o cal non quere dicir que todo o que se escriba ou exprese nesa lingua estea libre de sexismo, homofobia, lesbofobia. De feito, nada máis lonxe da realidade. Pero o punto de partida témolo. O caso é querer usalo.
Que poden facer os servizos públicos, como as bibliotecas, para contribuír ao proceso de desaprender e volver aprender de novo?
Fronte á figura patriarcal do escritor como home solitario, eu creo na escrita como un feito colectivo. Para min o importante da escrita é a comunidade que se tece ao seu arredor. Non valen de nada os textos se non teñen quen os lea (e tanto teñen aquí as cifras, se nos len moitas ou poucas persoas… ben, menos se miramos o peto, que aí obviamente todas precisamos que nos lea o maior número de xente posible para poder ter uns ingresos). Para min non hai xerarquía entre as autoras, as lectoras e as mediadoras. Todas formamos parte dun ecosistema que precisa de todos os elementos para sobrevivir. Nese contexto, o labor dos servizos públicos é fundamental. As bibliotecas son un elemento democratizador da lectura inigualable. Porque igual que me parece importante que as autoras poidamos vivir da nosa escrita, tamén me parece aínda máis importante que as lectoras sen recursos poidan seguir lendo. As bibliotecas rebordan con moito esta función e convértense en dinamizadoras que alimentan o sistema completo. Creo que nese sentido, canto máis se explote esa función de humus, de promover a relación entre autoras, lectoras e mediadoras dende o espazo público, máis fortes seremos nun ambiente cada día máis hostil dende o punto de vista da lingua e tamén cara á propia lectura. As bibliotecas teñen a sorte de non seguir fins comerciais e con iso, ademais, poden dar espazo a voces que os sistemas maioritarios silencian e facer que libros que se publican en editoras pequenas, en linguas non hexemónicas, sobre temas incómodos, acaben atopando unha manda de lectoras que os acollan, simplemente porque a biblioteca os fai visibles. Todas estas funcións son indispensables.
– – – – – –
PD: Fóra do normal, de María Reimóndez (dispoñible en dixital en GaliciaLe) foi unha das nosas lecturas do ano pasado. Con el a autora logrou o Premio Agustín Fernández Paz de Narrativa Infantil e Xuvenil pola Igualdade 2017. O libro trata a historia de André, un mozo trans admirador da banda deseñada que conforma a Patrulla Trans con Xela, Martín e Mucha. Unha rede de afectos para a superación e a mellor comprensión do mundo na que a aprendizaxe última consiste en non ter medo a ser quen se é: «no medio da treboada, a única heroicidade é resistir».
Club de lectura LGTB Queeruña 